Beleven

En net als je denkt weer wat te weten, weer wat geleerd te hebben, word je als vanzelf weer op de proef gesteld. Iedere slag stroomafwaarts wordt uitgedaagd om toch om te keren en terug stroomopwaarts te gaan.

Ik ben mijn grootste zekerheid in de leven aan het loslaten, denk ik, vermoed ik, hoop ik, want het is een heftige strijd: geld. Ik zou er zo trots op zijn, wanneer dit inderdaad zou blijken. Geld …. jeetje wat is dat ontzettend lastig,

want voor 98% van de wereldbevolking is geld het aller aller allerbelangrijkste.

Iedereen zegt ja en amen, totdat je ze vertelt dat je iets niet kunt betalen. Ik voer deze strijd in de "eenzaamheid” van de dagen thuis. Een mooi cadeau van het universum aan mij om echt aan mezelf te werken en om daar te komen waar ik echt mag zijn. Even geen opdracht, en mijn man doordeweeks niet thuis. Mij-Tijd! Bewuste Mij-Tijd.

De liefde van mijn leven vindt op dit moment zijn eigen mooie weg in Engeland; hij gedijt daar ontzettend, groeit daar iedere dag en is totaal niet op de hoogte van hoe geweldig hij wel niet is. Hij heeft er geen idee van.

Hij leeft in het nu, maakt zich zo nu en dan druk om de toekomst en daar is dan ook alles mee gezegd. Ik bewonder de man om zijn eenvoud en zijn puurheid. Hij begrijpt als geen ander dat je alleen in het nu invloed kunt uitoefenen op later, zonder dat hij daadwerkelijk op de hoogte is van het feit dat de wet van de aantrekkingskracht zo werkt. Vragen, geloven in de vorm van weten dat het goed komt en daarmee dus loslaten en dan gewoon klaar zijn om te ontvangen. Hij is er een meester in ! Werkelijk.

De ruimte die ik krijg, doordat hij nu in Engeland zit, is precies datgene wat ik moest ontvangen. Het sluit weer aan bij datgene waarmee ik dit stukje begon: ontdekken, ontwikkelen, blij zijn met groei en dan weer voor de leeuwen worden gegooid; een dramatische beschrijving van het principe: 2 stappen vooruit en 1 terug. :). Iets wat ik alleen maar kan wanneer ik alleen ben. Ben ik dat niet, dan cijfer ik mezelf weer weg voor de ander. En dat is iets wat niet handig is, jezelf wegcijferen, als je volop in je eigen ontwikkeling zit.

Ik leer in dit traject ook respect te hebben voor stilstand. Onze zoon werkt hard voor zijn baas. Daar kunnen we echt niets van zeggen. Thuisgekomen zakt de ijver echter in en hij zit al jaren iedere avond achter zijn PC of hij kijkt voetbal. Niet veel meer en niet veel minder. Tot voor heel erg kort kon ik me daar ontzettend druk over maken. Ik begrijp het niet, het is niet iets dat ik ooit geleerd heb. Ik besefte pas deze week dat ik hem niet kan beoordelen op mijn waarneming: de jongen heeft geen idee hoe ik bepaalde dingen zie en ervaar, hij is niet opgevoed met mijn normen en waarden en dus kan hij zijn gedrag daar ook niet op aanpassen. Ik ervaar het allemaal vanuit mijn eigen perspectief, niet vanuit zijn perspectief. Ik herinner me er nu aan om gewoon zijn wereld te accepteren zoals ik deze gepresenteerd krijg; tijd om gevolg te geven aan het "pratice what you preach”. Hoe spannend en lastig dat ook is, het geeft ook weer nieuwe inzichten en meestal zelfs een glimlach op mijn gezicht. Hij is een topvent met het hart op de juiste plaats en als je iets aan hem vraagt, doet hij dat gewoon keurig netjes. Niets op aan te merken. Het is een fantastisch gevoel om te beseffen dat ook hij zijn eigen weg zoekt, op zijn eigen manier en hij zal daarvoor de juiste mensen om zich heen verzamelen op het juiste moment: een kopie van zijn vader? Dat zou toch het grootste compliment zijn aan de opvoeding die we hem vanuit onze huiskamer hebben gegeven.

Mijn boodschap is dat ik (h)eerlijk in mijn ontwikkeling zit, en dat ik daar nog wel even in zal blijven. Het tempo is weer ongenaakbaar hoog, mijn handen en benen zijn warm, alsof er van binnenuit een vuurtje wordt opgestookt: ontwikkeling in volle actie. De dingen die ik nu onderneem om dat wat ik zo graag wil loslaten toch binnen te halen lijken om de beurt te mislukken. Bij de ene sollicitatie ben ik te sterk, bij de andere ben ik te sterk voor het team en is de afstand woon-werk te groot, zo denken toekomstige opdrachtgevers. De traditionele opdrachtgevers! De niet zo traditionele opdrachtgevers lijken me beetje bij beetje te vinden. Kleine opdrachten komen binnen en worden uur op uur een klein beetje verder uitgebreid, steeds opnieuw om mij de kans te geven de opdrachtgever aan mij te laten wennen, mijn werkwijze te leren kennen. Hoe teleurstellend het ene is, zo gelukkig maakt het andere me .

De stoplichten springen weer op groen, op het moment dat ik kom aanrijden, de glimlach terug op mijn gezicht. Wat is een mens toch wezenlijk sterk. Pas wanneer je dat bewust ervaart, krijg je de kans om daar al je aandacht in te leggen.

Je vingers die alles kunnen aanraken. Ze geven de sensaties door aan je brein waardoor je weer te weten komt over wat er wordt aangeraakt. Houd je je ogen open, dan wordt de sensatie gevoed door de ratio. Doe je je ogen dicht dan wordt alles overtroffen door de sensatie van de aanraking: hoe het ene zich verhoudt tot jouw vingers, jouw lijf, wat het doet met het gevoel in je lijf: krijg je kippenvel of trek je je vingers in afgrijzen terug omdat er een onaangenaam gevoel is. Het is altijd eerst de sensatie, het gevoel, dat ratio aanzet tot werk en rationaliseren.

Gevoel wordt weggedrukt en ratio zet het ego op een podium: het ego dat je wel eens zal vertellen hoe je alles moet interpreteren en hoe alles zich verhoudt tot jou. Als je dit dan terugleest of je leest nog een stukje door, dan ontdek je dat we nooit iets weten: elke dag begint opnieuw, met de kans om de dingen weer op je eigen en misschien wel andere manier te ervaren en te beleven, omdat de omgeving anders voelt of misschien wel omdat de wind gewoon gedraaid is.

Vrijdag vertrek ik met mijn dochter naar Lille, zij vliegt zaterdagmorgen vroeg naar haar eigen dochtertje toe. Iets waarvan ik nu al weet, dat dat een geweldig weerzien zal worden. Die eigenwijze 21 maanden jongedame, zegt blij "hajjo" tegen haar mama en vertrekt dan weer naar de volgende leuke activiteit. Ik vertrek vanuit Lille naar Engeland. Even weg uit de gewone dingen van alledag en even tijd voor mezelf op een andere plek in deze wereld. Ik ben zaterdag en zondag samen met mijn eigen liefde en daarna heb ik een paar dagen tijd om mezelf heerlijk terug te trekken in de mooie omgeving van East Anglia om ’s avonds weer veilig, fijn en gelukkig bij mijn man te zijn.

Ik kom daar thuis. Het gaat in East Anglia over loslaten, verdwijnen en verbinden, nog steeds, dat doet het daar al honderden jaren. Het zijn de kernwoorden van mijn eigen nu. Tijd om ook daar de verbinding met mijzelf te zoeken. Iets in de nabije toekomst waar ik van mezelf echt naar uit mag kijken. Ik stap met daar met mijn hele wezen in het leven. Ik voel het, ik weet het.