Creatieve ruimte

Ik zit gewoon op mijn gemak te werken achter mijn werktafel.
Het portret van Mandela hangt nu een goede week achter me en ik geniet er nog iedere dag van. De komst van het schilderij heeft een aantal dingen veranderd.

Of het schilderij is gekomen op een moment dat er heel wat zou gaan veranderen?

It's the gap between the bars that hold the tiger.
It's the space between the notes that make the music.

Twee zinnen die in eerste instantie niet veel omvatten.
Het lijkt te gaan om een zin die het begrip ruimte een betekenis geeft en
daarmee is de kous dan ook ver af.
En niets is minder waar.

Het is een uiting, gebaseerd op de IS - NOT IS-theorie, zoals ik hem maar noem.
En deze theorie geeft de ruimte om alles te laten zijn.
Hoe zit deze theorie in elkaar en hoe kan jij hem gebruiken? En waarvoor kun je deze dan gebruiken?

Deze theorie gebruik je om alles te laten zijn. In deze ruimte is alles mogelijk: van waarheid tot sprookje en van het genoemde tot het onbenoemde. Begrijp je het nog

Op dit moment is het leven even anders dan de afgelopen 5 maanden. Ik reis even niet meer heen en weer, maar doe mijn werk achter de eetkamertafel, beneden in de woonkamer.
Een heerlijke ervaring die behoorlijk dubbel aanvoelt. Aan de ene kant krijg ik ruimte en gelegenheid om te ontspannen, om even energie bij te tanken om zo weer de volgende uitdaging aan te gaan. Aan de andere kant ontstaat er een onmiskenbare druk die me vol overgave in de wereld van het actie-ondernemen doet stappen, omdat er een nieuwe opdracht moet binnenkomen, die mij en mijn gezin weer van de broodnodige centjes kan voorzien.

Ik heb de actie ondernomen, wat ik al zei.. en tot mijn grote schrik ontdek ik, dat ik overal wordt afgewezen als secretaresse. Of ze nu een junior vragen of een senior: het maakt de buitenwereld niet zo heel veel uit wat wel, maar mij moeten ze in elk geval even niet hebben. En dat kan veel doen met een mens.

Op het moment dat de buitenwereld mij laat weten dat ik het helaas niet geworden ben, dat ze profielen hebben die beter aansluiten, of dat ik net niet pas binnen het profiel, kan ik alleen maar slikken. De eerste sessie afwijzingen gaat me prima af. Dat hoort erbij, het is nu eenmaal niet anders. Bij de tweede golf breekt er een klein lijntje en het zweet breekt me uit. Ben ik dan echt niet goed genoeg?
Een aantal telefoontjes en een tweetal iets uitgebreidere reacties verder, heb ik terug grip op de situatie:
het gaat ze niet om mijn CV, ik krijg gewoon een standaard afwijzing en dat is alles. Waar het echt om draait is het feit dat ik voor veel functies gewoon te ervaren ben en teveel senior: Ik weet te goed wat ik wil.

De grapjas onder de lezer merkt natuurlijk meteen op dat dat voor veel medewerkers in bedrijven nu juist een hot issue is: persoonlijke ontwikkeling is key. En dat is natuurlijk waarheid als een koe. Maar het zet mij wel even kort aan het denken. Wat is nu mijn volgende stap. Ga ik een downgrade doen op mijn CV of ga ik mezelf oriënteren op een geheel nieuwe fase in mijn leven.

Ik zou ik niet zijn als ik een downgrade van mijn CV zou doen. Ik ben te trots op de dingen die ik heb mogen bereiken en ik ben teveel mezelf om mezelf daarin los te laten. Wacht!
En toch laat ik mijzelf los.
Ik stop met streven en najagen, ik laat de komende weken over me heen komen als een welkome serie van golven, zoals alleen de Atlantische oceaan deze kent: met bulderende kracht, een onder- en een bovenstroom die hun krachten loslaten bij elke aanraking van de kustlijn. Die je verleiden om los te laten en jezelf mee te laten drijven op je de boeien van je intuïtie. Voel, ontdek en leef.

En waar is nu de link met dat IS-NOT IS? Wel, dat is niet zo heel moeilijk. Als ik altijd blijf doen, wat ik altijd al doe, dan krijg ik wat ik altijd al kreeg. Als ik een verandering aanbreng, dan schep ik weer mijn eigen kansen. En dat is wat ik doe.
Alleen weet ik nu wat is, en dat is dat wat ik altijd gedaan heb. Ik kan ook alleen maar denken in termen van wat is.. totdat ik loslaat. Totdat ik de ruimte vind waarin alles kans heeft om te ontstaan. En wat dat alles dan is.. dat kan echt alles zijn. En dat is de IS-NOT.

In deze IS-NOT, in deze ruimte kan creativiteit in beeld oneindige vormen en mogelijkheden bereiken. Hier kan alles los, totdat ik ga benoemen. Op het moment dat ik ga benoemen zit ik weer direct in het onderdeel IS van deze hele theorie. Dat is wat het zo spannend maakt.

En ondertussen laat ik mijn creativiteit los op mijn CV, pimp ik het papier totdat het echt te zot wordt en stuur ik weer een eerste nieuwe reactie op een nieuwe vacature ...

Engeland

Dat ik verbinding met mezelf mag maken, staat buiten kijf. Gebeurtenissen volgen elkaar in ras tempo op, het gaat zo snel. Soms zo snel dat ik geen tijd heb om adem te halen, even rust te vinden en dan weer door te gaan. Aan de andere kant: waar heb ik het over. Ik doe dit al bijna 2 jaar, dus dit beetje kan er ook nog wel bij. Sterker nog: het zal nooit meer anders zijn. 

Ik ervaar het als een compliment zijn van het leven dat me klaar te stoomt voor dat wat ik komen gaat. Ik ben bezig met het nu. Dat vraagt al mijn aandacht. Ik moet sterker worden, emotioneel meer afstand inbouwen en alleen energie steken in mijzelf en die mensen die mij hoger willen helpen. 

Ik moet gaan beseffen dat ik feitelijk niets weet, ik kan niemand helpen, ook niet als men wel geholpen wil worden. Ik kan alleen mijn inzichten met iemand delen, in de hoop en met de visie dat mijn woorden wellicht een plaats vinden in de diepe grond van het bewustzijn van de ander, waar ze met het levensvocht van de toehoorder uiteindelijk kunnen ontspruiten en kunnen verworden tot die sterke boom die de toehoorder nodig heeft. Dat is wat ik me moet realiseren: hoezeer ik ook wil zorgen voor wie dan ook; dat is niet mijn taak. Mijn taak is om te zorgen voor mezelf, om te zorgen dat ik sterk genoeg ben om mijn inzichten te blijven delen, te geven en anderen hoop en licht te geven. 

En wat een groter inzicht is dan welk ander dan ook: om te geloven in mijn dromen, hoef ik mijn ogen voor de waarheid niet te sluiten , ik mag mijn ogen openen en hardop zeggen: Ik kan dit makkelijk aan, want ik weet waar mijn weg naartoe gaat, ik loop al op die weg en dus is dit van mij. Ik kan het aan, in vertrouw op mij en alle krachten die mij helpen om dit het hoofd te bieden.

En als ik dit zo schrijf besef ik ook dat dit feitelijk het enige is dat ik weet. Verder weet ik niets, helemaal niets. 

En dat besef: dat doet mijn handen stoppen met tikken, reflecteren en ik bedenk mezelf dat juist omdat ik niets weet, de hele wereld juist van mij is. Ik kan vanuit het niets maken en creëren alles wat ik wil creëren.

Een mooi voorbeeld is de relatie met mijn man.

Ik heb de liefde van mijn leven, waarom?

Ik heb de angst gekend, de angst die zich standaard in liefde huisvest. En angst bevindt zich tegenover liefde. En doordat ik angst herken, zag ik de liefde maar al te duidelijk op het moment dat mijn nu man zijn eerste stappen in mijn leven zette.

Ik weet wat het is om alleen te zijn. Daarom heb ik tijdenlang de drukte opgezocht. En nu ik de drukte ken, hul ik me meer dan eens in stilte en is het alleen zijn anders. De eerste keer dat ik alleen was, kan ik nu definiëren als eenzaamheid en door de drukte die ik opzocht, weet ik dat ik geliefd ben

Ik weet wat het is om hulp te geven en nu ik het soms heel hard nodig is, weet ik ook wat het is om hulp te vragen. Het is DE bevestiging van het niet weten. 

En door de hulp die ik nu krijg van de mensen om me heen, weet ik hoe geliefd ik ben. En zo is mijn cirkel rond en mag ik elke dag opnieuw dankbaar zijn voor dat wat ik iedere dag opnieuw mag ervaren.

De mensen die zich in mijn nabijheid begeven en dit niet begrijpen, nemen op een of andere manier altijd zelf afscheid. Deze momenten van afscheid zijn hard, bijna genadeloos te noemen en keer op keer voel ik me in mijn hart geraakt. En bij iedere keer dat me dit gebeurt (en achteraf kan ik zeggen, dat ik dit eigenlijk altijd heb geweten) duurt het opkrabbelen steeds korter.  Ik leer mijn eigen angsten steeds beter kennen, en ik leer ze steeds beter een plaats te geven, door zo dicht bij mezelf te gaan staan, dat ik niet anders kan dan de angst voorbij gaan en liefde terug geven.

Niet altijd eenvoudig, mijn ego roept moord en schreeuwt brand wanneer mij zoiets overkomt en dat is precies het verschil tussen mijn ego en mijn hart. Mijn hart en intuïtie geven aan dat ik dit van ver heb zien aankomen en dat ze me altijd een escape hebben geboden. En wie niet luisteren wil, moet voelen.

Dus mag ik voelen en leren. Mijn hart vertelt met dat anderen handelen vanuit hun eigen angsten en hun eigen waarheid, dat ik begrip  mag tonen en ze mag laten begaan.  Hoe harder de ander handelt vanuit angst en paniek, hoe meer ik liefde terug kan geven. Ik zit midden in een proces en het is mooi om te zien dat het dus zo ook kan. Dat je ook zelf precies doet wat de ander doet: reageren vanuit het ego en dus angst om iets kwijt te raken bijvoorbeeld, en het mooiste is dan dat het moment waarop je jezelf bewust wordt van het feit dat de waarheid van de ander de benzine is voor zijn of haar acties. Wanneer mijn ego op de rem wordt gezet, komt mijn hart met de mooiste dingen.

Dat zegt overigens niet dat wanneer ik mijn hart laat spreken, ik niet meer opkom voor mezelf: dat is precies wat ik wel doe. Door mijn hart en intuïtie te laten spreken, krijg ik, niet mijn ego, maar ik, mijn ziel, mijn pure energie, mijn brond, weer ruimte om te groeien, te leren van de situatie en door te gaan met het volgen van mijn droom. Het leert me mediteren, bidden en dankbaar zijn voor de dingen die ik heb en op het moment dat ik loslaat, komt het universum met de benodigde hulp. 

Als ik de laatste zinnen herlees, merk ik dat ik hier nog niet precies raak, wat ik aan wil raken.

Dat wat mij gisteren overkwam, een dame die haar eigen zekerheid voorop stelt en mij daarvoor verantwoordelijk heeft gemaakt en niet zichzelf, bracht me op mijn knieën. Ik heb een vriendin gebeld en heb haar gezegd dat ik echt geen idee had waarom dit mij nu overkwam. En dat inzicht is precies het juiste: Ik heb geen idee waarom ze mij verantwoordelijk maakt voor haar eigen leven en ik wil daar ook geen antwoord op zoeken, laat staan dat ik het wil vinden. Het is haar angst voor verlies van zekerheden, haar angst over haar eigen functioneren, haar angst, haar angst, haar angst. En ik heb geen idee.

Dat betekent dat ik hier vandaan mag lopen, ik mag haar steun geven door liefde terug te geven en dat wat van haar is, van haar te laten zijn en het niet het mijne te maken. Zij wil geld zien, en als het universum weet, dat ik daarvoor de juiste persoon ben, dan zal dat zo zijn en dan komt dat geld vanzelf goed. Ik mag het loslaten en in liefde verder wandelen.

Ik mag vertrouwen. 

En op het moment dat ik vertrouw is hulp dichtbij. Sterker nog, hulp staat al aan de deur en komt vanzelf op me af. En doordat ik vertrouw en weet dat ik hulp mag en zal krijgen, durf ik ook hulp te vragen. Schijnbaar verzamel je toch mensen om je heen, die op een of andere manier in jou geloven en je zelfs op handen willen dragen, zonder dat je ze vraagt dat te doen. Dat vertrouwen is dan een spiegel van het vertrouwen dat je in jezelf mag hebben. En geloof me: dan ben je pas echt rijk ! Daar kan werkelijk geen geld tegenop.

Tijdens mijn korte verblijf in Engeland, geniet ik enorm van dit land. Ik heb in de afgelopen 2 weken meer geleerd over het stukje East Anglia, dan ik ooit heb gedaan, terwijl ik in mijn jeugd toch 12 jaar zo niet langer elke zomer in Engeland te vinden was met mijn ouders, mijn broer en onze hond. De vragen die mijn schoonvader me stelde in de eerste week, deden me op ontdekkingstocht gaan op Wikipedia en we hebben heel wat dingen bijgeleerd. Eenvoudige dingen zoals een yard, een stone, wie Oliver Cromwell was en waar de grondlegster van de National Trust is geboren. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

In het dorp hier, in Emneth, staat een kerk die me fascineert. Keer op keer en ik kan mijn ogen er niet vanaf houden. Ik ben er nu 2x kort geweest, nee 3x. De eerste keer met mijn schoonouders, eigenlijk onderweg naar huis met nog voldoende tijd voor een stop om een kort bezoek aan de kerk te brengen. Net toen ik dacht dat we niet binnen konden, arriveerde de vrouw van de koster en konden we een kijkje nemen in de ontzettende oude kerk, gebouwd in de twaalfde eeuw. Net als zoveel kerken (en soms denk ik  dat het bij alle kerken in Engeland zo is, maar dat bewijs heb ik niet) liggen er rond de kerk graven, die meer dan honderd jaar oud zijn. 

De kosteres liet ons binnen en ik was verrukt van de eenvoud: een mooi houten karakteristiek plafond voor de kerken hier met houten beelden die de overgang van zuil naar plafond markeren. Schitterende doeken met de boodschap van Jezus Christus erop, oude banken, je kent het wel.  Doordat ik in gezelschap was, kon ik me niet concentreren op wat de kerk nu precies met me deed. Een ding wist ik wel: ik zou heel snel terug komen. Ik heb diezelfde dag of een dag later mijn volgende bezoek gepland en 2 of 3 dagen later zat ik alweer op de trein. 

Mijn tweede bezoek was op een zondag. Op de aankondigingsborden had ik iets gelezen over Heilige Communie, dus ik durfde erop te vertrouwen dat als ik vroeg genoeg zou zijn, ik de kerk, voor aanvang van de dienst, nog wel even zou kunnen betreden.  Toen ik kwam aanlopen, kwamen ook de koster en zijn vrouw net aan. Ik heb keurig toestemming gevraagd om even binnen te zitten en ik heb mezelf nog nooit zo welkom gevoeld. De deur werd open gedaan en met een mooi armgebaar van de oudere man, die zeker in de 70 is, werd ik uitgenodigd om binnen te gaan. Ik heb van elke stap genoten. 

Ik heb me een bankje gekozen en ben gaan zitten, gewoon gaan zitten zonder verwachtingen. Ogen  dicht, ogen open, kijken, luisteren, alles wat je maar kunt verzinnen. Eerst kwam de koster een kort gesprek voeren. Kort, vriendelijk, fijn. Daarna kwam er een dame die me een gezangboek en een liturgie aanbood. Ik was welkom om de dienst bij te wonen. En ze liep weer verder. Ik opende de liturgie en werd gegrepen door het meest bekende gebed. In het Nederlands doet het me niet veel. Ik vind dat de woorden niet goed beschrijven, wat er bedoeld wordt, hoewel dat natuurlijk ook kan komen, doordat onze uitspraak ons Nederlands niet altijd even zangerig of liederlijk is als bijvoorbeeld het Engels of het Frans. Let op, dit is wel mijn ervaring. Deze opmerking zegt niets over hoe de lezer dit ervaart.

Ik heb het gebed gelezen en ik kon mijn tranen niet bedwingen.

Most merciful God

Father of our Lord Jesus Christ

We confess we have sinned

In thought, in word, in deed

We have not loved you with our whole heart

We have not loved our neighbor as ourselves

In your mercy

Forgive what we have been

Help us to amend what we are

And direct what we shall be

That we may do justly

Love mercy

And walk humbly with you, our God

Amen

Wat hier staat, en dat is zoals ik het ervaar, is dat we onszelf gewoon mogen vergeven. Elke dag is een nieuw begin waarin alles van gisteren weer weg is, waarin alles van morgen nog niet aan de orde is. Ik kan iedere dag opnieuw vrede sluiten, met mezelf en met anderen. Vooral met mezelf, want ik kan pas houden van de mensen om mij heen op het moment dat ik van mijzelf houd. Met al mijn fouten, met al mijn dwaze acties. Het oordeel van een ander over mij, zegt niets over mij. Het zegt alles over de ander. Het lied zegt ook dat mijn lichaam slechts een lichaam is en dat mijn lichaam ten dienste staat van wie ik werkelijk ben. Dat inzicht sterkt weer het vertrouwen in mijzelf.

En ik doe daarbij de aanname dat God niet de God is zoals ik in de kerk heb geleerd, die allesziende man met die grote witte baard en die statige blauwe mantel op zijn hoge verheven troon. God is voor mij meer dan dat: op het moment dat ik behoefte heb aan die man, het beeld die de kerk voor mij heeft geschilderd, omarm ik dat beeld en kruip ik spreekwoordelijk in zijn armen om me te laven aan de warmte en de energie die dit beeld voor mij uitstraalt, de onvoorwaardelijke liefde. Heb ik behoefte aan vertrouwen in mijzelf, dan is God mijn ziel, mijn eigen bron,  mijn eigen innerlijke ik. Heb ik behoefte aan een uitspraak van Buddha of Rumi of, dan is dat God. Ik gebruik het woord God voor dat wat ik niet onder 1 naam kan bevatten. God is de ruimte, de spatie tussen woorden, de alles-overweldigende warmte van liefde, waarvan je alleen maar tranen in je ogen kunt krijgen, op het moment dat je dat mag ervaren. God voor mij is dat waar geen woorden voor zijn.

En een tweede gebed in diezelfde liturgie beschreef dat nog beter:

Almighty God

To whom all hearts are open

All desires known

And from whom no secrets are hidden

Cleanse the thought of our hearts

By the inspiration of your Holy Spirit

That we may perfectly love you

And worthily magnify your holy name

Through Christ our Lord.

In dit gebed zijn het niet de woorden die de beschrijving geven van wat hier staat. Het is alles wat ertussen gehoord wordt, en niet omschreven kan worden. All desires and no hidden secrets.. The thought of our hearts, dat is dus alles… Werkelijk alles. En dat is niet met woorden te beschrijven.

Ik heb deze gebeden doorleefd op dat moment, ik heb ze gevoeld en ik heb mogen ervaren hoe groot mijn wereld kan en mag zijn. Mijn wereld is immens. 

Op dat moment kwam de dame naast me zitten, die me de boeken had overhandigd. Ze begon te vertellen over de 2 boeken. Ik heb naar haar geluisterd, echt naar haar geluisterd en vervolgens zelf het woord genomen. Ik heb haar gezegd dat ik niet kon blijven voor de dienst.Ik heb haar bedankt voor het grote cadeau dat ze me gegeven had. Ik vertelde wat ze in me teweeg had gebracht en ik zag dat mijn woorden weer roering bij haar teweegbrachten. We zaten samen in een schitterend moment van weten. Eenvoudig weg weten. En wat wisten we dan: niets. Feitelijk niets.

Pas na dat moment hebben we elkaar aan elkaar voorgesteld, in een moment dat werd geïnitieerd door de vrouw van de koster, Pat.

Op mijn verzoek mocht ik de liturgie en het gezangboek meenemen. Heather, de dame die me de boeken gaf, en Pat zagen en gaven. En Pat zei dat ze wist dat ik nog zou komen, dus het terugbrengen van het boek was geen halszaak dat neerkwam op een exacte dag.

Hoe welkom mag je jezelf voelen en hoe mensen lief kunnen hebben zonder weten. Een mooi moment dat mij reuzenstappen heeft doen groeien. Een moment dat ik altijd zal koesteren. Een moment dat altijd positieve energie bij zich zal dragen. En uit die energie kan ik altijd putten. Sterker nog, ik put niet alleen uit die energie op momenten dat het minder gaat: ik draag die energie bij me, van zodra ik hem kreeg. Ik ben dankbaar!

Het gezangboek is echt fantastisch. Totaal anders dan liederen die ik geleerd heb uit mijn religieuze opvoeding en dus een toevoeging van alles wat ik al had geleerd De liederen zijn soms zwaar aangezet en tussen de woorden voel je de absolute devotie, en er zijn liederen waarvan de woorden alleen maar kunnen worden beschreven als een lichte tred die lichtvoetig en dartel een verlichte trap betreden, en bij het uitspreken van ieder woord wordt det trap in de stilte na het woord nog mooier, nog krachtiger en sterker en de tred nog lichter en zweveriger. Het is, en daar komt ie weer, niet met woorden te beschrijven, alleen de glinstering in mijn ogen en de glimlach op mijn gezicht zullen jou laten ontdekken hoe rijk deze woorden in combinatie met hun stiltes zijn.

Ik heb het vaak over de stilte. Ik wist niet dat ik het zo vaak over stilte zou hebben. Alleen het is de stilte die me vele inzichten geeft, ruimte geeft. En wat ik al zei:vanuit de stilte mag ik alles maken, zijn, worden, ontdekken al wat ik wil.

Dus wat is nu die stilte voor mij.

Ik kan alleen maar bij het begin beginnen en vertellen over Roze, Mijn Roze

Beleven

En net als je denkt weer wat te weten, weer wat geleerd te hebben, word je als vanzelf weer op de proef gesteld. Iedere slag stroomafwaarts wordt uitgedaagd om toch om te keren en terug stroomopwaarts te gaan.

Ik ben mijn grootste zekerheid in de leven aan het loslaten, denk ik, vermoed ik, hoop ik, want het is een heftige strijd: geld. Ik zou er zo trots op zijn, wanneer dit inderdaad zou blijken. Geld …. jeetje wat is dat ontzettend lastig,

want voor 98% van de wereldbevolking is geld het aller aller allerbelangrijkste.

Iedereen zegt ja en amen, totdat je ze vertelt dat je iets niet kunt betalen. Ik voer deze strijd in de "eenzaamheid” van de dagen thuis. Een mooi cadeau van het universum aan mij om echt aan mezelf te werken en om daar te komen waar ik echt mag zijn. Even geen opdracht, en mijn man doordeweeks niet thuis. Mij-Tijd! Bewuste Mij-Tijd.

De liefde van mijn leven vindt op dit moment zijn eigen mooie weg in Engeland; hij gedijt daar ontzettend, groeit daar iedere dag en is totaal niet op de hoogte van hoe geweldig hij wel niet is. Hij heeft er geen idee van.

Hij leeft in het nu, maakt zich zo nu en dan druk om de toekomst en daar is dan ook alles mee gezegd. Ik bewonder de man om zijn eenvoud en zijn puurheid. Hij begrijpt als geen ander dat je alleen in het nu invloed kunt uitoefenen op later, zonder dat hij daadwerkelijk op de hoogte is van het feit dat de wet van de aantrekkingskracht zo werkt. Vragen, geloven in de vorm van weten dat het goed komt en daarmee dus loslaten en dan gewoon klaar zijn om te ontvangen. Hij is er een meester in ! Werkelijk.

De ruimte die ik krijg, doordat hij nu in Engeland zit, is precies datgene wat ik moest ontvangen. Het sluit weer aan bij datgene waarmee ik dit stukje begon: ontdekken, ontwikkelen, blij zijn met groei en dan weer voor de leeuwen worden gegooid; een dramatische beschrijving van het principe: 2 stappen vooruit en 1 terug. :). Iets wat ik alleen maar kan wanneer ik alleen ben. Ben ik dat niet, dan cijfer ik mezelf weer weg voor de ander. En dat is iets wat niet handig is, jezelf wegcijferen, als je volop in je eigen ontwikkeling zit.

Ik leer in dit traject ook respect te hebben voor stilstand. Onze zoon werkt hard voor zijn baas. Daar kunnen we echt niets van zeggen. Thuisgekomen zakt de ijver echter in en hij zit al jaren iedere avond achter zijn PC of hij kijkt voetbal. Niet veel meer en niet veel minder. Tot voor heel erg kort kon ik me daar ontzettend druk over maken. Ik begrijp het niet, het is niet iets dat ik ooit geleerd heb. Ik besefte pas deze week dat ik hem niet kan beoordelen op mijn waarneming: de jongen heeft geen idee hoe ik bepaalde dingen zie en ervaar, hij is niet opgevoed met mijn normen en waarden en dus kan hij zijn gedrag daar ook niet op aanpassen. Ik ervaar het allemaal vanuit mijn eigen perspectief, niet vanuit zijn perspectief. Ik herinner me er nu aan om gewoon zijn wereld te accepteren zoals ik deze gepresenteerd krijg; tijd om gevolg te geven aan het "pratice what you preach”. Hoe spannend en lastig dat ook is, het geeft ook weer nieuwe inzichten en meestal zelfs een glimlach op mijn gezicht. Hij is een topvent met het hart op de juiste plaats en als je iets aan hem vraagt, doet hij dat gewoon keurig netjes. Niets op aan te merken. Het is een fantastisch gevoel om te beseffen dat ook hij zijn eigen weg zoekt, op zijn eigen manier en hij zal daarvoor de juiste mensen om zich heen verzamelen op het juiste moment: een kopie van zijn vader? Dat zou toch het grootste compliment zijn aan de opvoeding die we hem vanuit onze huiskamer hebben gegeven.

Mijn boodschap is dat ik (h)eerlijk in mijn ontwikkeling zit, en dat ik daar nog wel even in zal blijven. Het tempo is weer ongenaakbaar hoog, mijn handen en benen zijn warm, alsof er van binnenuit een vuurtje wordt opgestookt: ontwikkeling in volle actie. De dingen die ik nu onderneem om dat wat ik zo graag wil loslaten toch binnen te halen lijken om de beurt te mislukken. Bij de ene sollicitatie ben ik te sterk, bij de andere ben ik te sterk voor het team en is de afstand woon-werk te groot, zo denken toekomstige opdrachtgevers. De traditionele opdrachtgevers! De niet zo traditionele opdrachtgevers lijken me beetje bij beetje te vinden. Kleine opdrachten komen binnen en worden uur op uur een klein beetje verder uitgebreid, steeds opnieuw om mij de kans te geven de opdrachtgever aan mij te laten wennen, mijn werkwijze te leren kennen. Hoe teleurstellend het ene is, zo gelukkig maakt het andere me .

De stoplichten springen weer op groen, op het moment dat ik kom aanrijden, de glimlach terug op mijn gezicht. Wat is een mens toch wezenlijk sterk. Pas wanneer je dat bewust ervaart, krijg je de kans om daar al je aandacht in te leggen.

Je vingers die alles kunnen aanraken. Ze geven de sensaties door aan je brein waardoor je weer te weten komt over wat er wordt aangeraakt. Houd je je ogen open, dan wordt de sensatie gevoed door de ratio. Doe je je ogen dicht dan wordt alles overtroffen door de sensatie van de aanraking: hoe het ene zich verhoudt tot jouw vingers, jouw lijf, wat het doet met het gevoel in je lijf: krijg je kippenvel of trek je je vingers in afgrijzen terug omdat er een onaangenaam gevoel is. Het is altijd eerst de sensatie, het gevoel, dat ratio aanzet tot werk en rationaliseren.

Gevoel wordt weggedrukt en ratio zet het ego op een podium: het ego dat je wel eens zal vertellen hoe je alles moet interpreteren en hoe alles zich verhoudt tot jou. Als je dit dan terugleest of je leest nog een stukje door, dan ontdek je dat we nooit iets weten: elke dag begint opnieuw, met de kans om de dingen weer op je eigen en misschien wel andere manier te ervaren en te beleven, omdat de omgeving anders voelt of misschien wel omdat de wind gewoon gedraaid is.

Vrijdag vertrek ik met mijn dochter naar Lille, zij vliegt zaterdagmorgen vroeg naar haar eigen dochtertje toe. Iets waarvan ik nu al weet, dat dat een geweldig weerzien zal worden. Die eigenwijze 21 maanden jongedame, zegt blij "hajjo" tegen haar mama en vertrekt dan weer naar de volgende leuke activiteit. Ik vertrek vanuit Lille naar Engeland. Even weg uit de gewone dingen van alledag en even tijd voor mezelf op een andere plek in deze wereld. Ik ben zaterdag en zondag samen met mijn eigen liefde en daarna heb ik een paar dagen tijd om mezelf heerlijk terug te trekken in de mooie omgeving van East Anglia om ’s avonds weer veilig, fijn en gelukkig bij mijn man te zijn.

Ik kom daar thuis. Het gaat in East Anglia over loslaten, verdwijnen en verbinden, nog steeds, dat doet het daar al honderden jaren. Het zijn de kernwoorden van mijn eigen nu. Tijd om ook daar de verbinding met mijzelf te zoeken. Iets in de nabije toekomst waar ik van mezelf echt naar uit mag kijken. Ik stap met daar met mijn hele wezen in het leven. Ik voel het, ik weet het.

Intuitie

Het relaas:

Afgelopen eind januari ben ik bij een opdrachtgever in Den Haag begonnen en dat is sinds eind juni klaar, een nieuwe klus is welkom, aan de andere kant is het fijn om heel even adem te halen, want

5 maanden Den Haag (5 uur op en om 21 uur thuis) samen met alle persoonlijke ontwikkelingen, dat hakt er behoorlijk in, kan ik je eerlijk zeggen.

Al snel in februari was het bij thuiskomst net alsof ik in een concertzaal terecht kwam: geluid, druk, het gevoel dat ik mezelf door een menigte moest voortbewegen om bij de bank te komen om even

rustig te kunnen zitten…. Zoveel energie dat er bij mij thuis hing, dat was echt om zot van te worden… aan de andere kant beleefde ik het als vleiend en bijzonder dat ik dat dat als eenvoudig zieltje mocht meemaken.

Ik ben bij een medium geweest om te kijken wat het nu allemaal was,  niets ernstigs, behalve dat heel veel energieën iets met mij wilden en dat allemaal tegelijkertijd aan me wilden vertellen.

Kortom, ik kreeg bevestiging van mijn gevoel en dat bracht me weer een stapje verder in mijn ontwikkeling..

Ik heb een duik genomen in mijn intuïtieve ontwikkeling, ik heb geleerd dat ik aura’s kan voelen en zien, dat ik voorwerpen kan voelen en daarbij beelden krijg en dat ik deze mag delen met de eigenaar van het voorwerp, ik heb geleerd dat ik mijn stem mag gebruiken en de vibratie van het moment mag geven aan die persoon die eigenaar is van de vibratie…

En dat is dus mijn ontdekking: ik breng het allerliefst mensen terug in verbinding met zichzelf of in geef in elk geval aanzet om terug die verbinding aan te gaan. Schitterend om dat te mogen doen.

Dat laatste, dat doe ik bij een aantal vrienden en vriendinnen niet anders dan dat en dat is pas echt bijzonder om mee te mogen maken. Als ik dan echt in mijn flow zit, mag ik mensen wondermooie dingen terug aanreiken en dat is mooi om te zien, te ervaren, te beleven en te mogen geven.

Daar komt dan ook dat stukje llife coaching vandaan en als ik nu kijk wat ik leer: ik had de stof zelf kunnen schrijven  :) .. Dat maakt het nog bijzonderderderderder    grijnzzzzz.

Het lezen van voorwerpen, dat doe ik vooralsnog in een heel veilige groep van bekenden en lieve vriendinnen, van wie ik mag groeien, van wie ik fouten mag maken, voor zover dat kan en bij wie ik deze bijzondere gaven steeds verder mag ontwikkelen… zo fijn…

Dus het gaat goed, heel goed, ik ben blij, gelukkig, vreugdevol, vol waardering en ik geniet iedere dag opnieuw. Keer op keer mag ik dat bij het opstaan ervaren en ik realiseer me dat de momenten dat wanneer ik dreig dit gevoel los te laten, dat ik dan ook weer heel snel realiseer dat dat het enige is dat geldt: genieten vol waardering en plezier.

Meer is het niet. Dat is waarom je bepaalde mensen om je heen verzamelt, je soms afscheid neemt van mensen en weer nieuwe mensen mag ontmoeten.

Het gevolg daarvan is dat ik mijn gemopper of sneller herroep, of eerder los kan laten of zelfs sorry kan zeggen op mijn eigen gemopper, omdat iedereen leeft, handelt en gelooft vanuit zijn of haar eigen waarheid

En wanneer je je dat realiseert, echt realiseert … dat is als een eerste zonnestraal die door de gordijnen heen je bed aanraakt, om langzaam naar boven te glijden en je gezicht aan te raken, te strelen, je wakker te maken met de geweldige boodschap van een goede morgen, de belofte van nieuwe kansen en steeds opnieuw een nieuwe ronde. Kortom: een groot feest, elke dag opnieuw !

De wet van de aantrekkingskracht all over.

Met heel veel liefde

Daan

xxx

Verbinding

Niets is lastiger dan de ander in zijn of haar waarde laten. Of sterker nog: begrip voor de ander te hebben of te maken.

Het gaat zo snel: iemand doet of zegt iets en vrijwel meteen scannen wij dit in een mum van tijd in relatie tot onze eigen normen en waarden. Uit die scan halen wij ontzettend veel data waardoor wij vervolgens iemand gaan indelen in één of meerdere categorieën en dan vinden wij dat wij daarover meteen ook wat mogen vinden. 

En wat vinden wij dan, hoe verwoorden wij deze bevindingen en wat mag de ander, maar vooral wat mogen wijzelf daaraan afmeten?

Dat 'iets' wat die iemand doet of zegt kan op ontzettend veel manier landen.
De meest eenvoudige is wanneer wij aan dat 'iets' niets hebben of over dat 'iets' niets vinden. Dat mondt uit in een nonchalante schouderophaling, een halve draai rechts- of linksom en je verdwijnt weer uit de energie van dat ene 'iets'. Maar het is niet zo eenvoudig. Op de een of andere manier is ons brein van mening toch overal wel een mening over te moeten hebben. En dat is vaak precies het moment van het ontstaan van miscommunicatie, oordelen en vooroordelen en al wat meer van die aard is.

Het begint met het feit dat mensen nog altijd mensen zijn. En mensen denken vooraleerst vanuit zichzelf; Never nooit voor of vanuit de ander, altijd eerst voor en vanuit zichzelf.
Wat dat betekent? Dat betekent heel concreet dat je de uitingen of daden van die ander ook moet interpreteren vanuit de ander. Niet eenvoudig om te doen en het vraagt verdieping. En die verdieping is nu juist waar de ander ophoudt alleen die ander te zijn,jij voegt jezelf toe in het denkpatroon. Dat is precies daar waar de verbinding plaats vindt.

Om te begrijpen waarom iemand anders dit 'iets' doet of zegt, zullen we het gesprek met deze persoon aan moeten gaan. We zullen moeten vragen naar het waarom van de actie, hoe moeilijk dit ook kan zijn. En we zullen zien, dat wanneer we de achtergrond te weten zijn gekomen, dat het ons wat duidelijker wordt, dat we anders zullen reageren, anders zullen denken en zelfs het oordeel, onze bevindingen achterwege zullen laten. 

Wat er gebeurt, is, dat door het inzicht, de achtergrondinformatie dat we van de ander krijgen, ontstaat er een situatieschets waardoor het plaatje compleet wordt gemaakt. Vanuit de plaatje krijgen we een kans om de dingen te zien vanuit het perspectief van de ander, waardoor we misschien wel wat meer begrip krijgen voor de ander.

Ik zeg hier niet dat we het dan altijd eens moeten zijn met de ander. Allesbehalve dat. Juist door de verdieping, juist door het doorvragen, juist door het tonen van onze interesse, creëren we voor onszelf de mogelijkheid om bewust te kiezen hoe we op de actie van de ander zullen reageren. En dit brengt absoluut minder negatieve emotie met zich mee, het bewust hiermee omgaan brengt juist positieve energie. En is dat niet iets waar we iedere dag naar op zoek zijn ?