Het portret van Mandela hangt nu een goede week achter me en ik geniet er nog iedere dag van. De komst van het schilderij heeft een aantal dingen veranderd.
Of het schilderij is gekomen op een moment dat er heel wat zou gaan veranderen?
It's the gap between the bars that hold the tiger.
It's the space between the notes that make the music.
Twee zinnen die in eerste instantie niet veel omvatten.
Het lijkt te gaan om een zin die het begrip ruimte een betekenis geeft en
daarmee is de kous dan ook ver af.
En niets is minder waar.
Het is een uiting, gebaseerd op de IS - NOT IS-theorie, zoals ik hem maar noem.
En deze theorie geeft de ruimte om alles te laten zijn.
Hoe zit deze theorie in elkaar en hoe kan jij hem gebruiken? En waarvoor kun je deze dan gebruiken?
Deze theorie gebruik je om alles te laten zijn. In deze ruimte is alles mogelijk: van waarheid tot sprookje en van het genoemde tot het onbenoemde. Begrijp je het nog
Op dit moment is het leven even anders dan de afgelopen 5 maanden. Ik reis even niet meer heen en weer, maar doe mijn werk achter de eetkamertafel, beneden in de woonkamer.
Een heerlijke ervaring die behoorlijk dubbel aanvoelt. Aan de ene kant krijg ik ruimte en gelegenheid om te ontspannen, om even energie bij te tanken om zo weer de volgende uitdaging aan te gaan. Aan de andere kant ontstaat er een onmiskenbare druk die me vol overgave in de wereld van het actie-ondernemen doet stappen, omdat er een nieuwe opdracht moet binnenkomen, die mij en mijn gezin weer van de broodnodige centjes kan voorzien.
Ik heb de actie ondernomen, wat ik al zei.. en tot mijn grote schrik ontdek ik, dat ik overal wordt afgewezen als secretaresse. Of ze nu een junior vragen of een senior: het maakt de buitenwereld niet zo heel veel uit wat wel, maar mij moeten ze in elk geval even niet hebben. En dat kan veel doen met een mens.
Op het moment dat de buitenwereld mij laat weten dat ik het helaas niet geworden ben, dat ze profielen hebben die beter aansluiten, of dat ik net niet pas binnen het profiel, kan ik alleen maar slikken. De eerste sessie afwijzingen gaat me prima af. Dat hoort erbij, het is nu eenmaal niet anders. Bij de tweede golf breekt er een klein lijntje en het zweet breekt me uit. Ben ik dan echt niet goed genoeg?
Een aantal telefoontjes en een tweetal iets uitgebreidere reacties verder, heb ik terug grip op de situatie:
het gaat ze niet om mijn CV, ik krijg gewoon een standaard afwijzing en dat is alles. Waar het echt om draait is het feit dat ik voor veel functies gewoon te ervaren ben en teveel senior: Ik weet te goed wat ik wil.
De grapjas onder de lezer merkt natuurlijk meteen op dat dat voor veel medewerkers in bedrijven nu juist een hot issue is: persoonlijke ontwikkeling is key. En dat is natuurlijk waarheid als een koe. Maar het zet mij wel even kort aan het denken. Wat is nu mijn volgende stap. Ga ik een downgrade doen op mijn CV of ga ik mezelf oriënteren op een geheel nieuwe fase in mijn leven.
Ik zou ik niet zijn als ik een downgrade van mijn CV zou doen. Ik ben te trots op de dingen die ik heb mogen bereiken en ik ben teveel mezelf om mezelf daarin los te laten. Wacht!
En toch laat ik mijzelf los.
Ik stop met streven en najagen, ik laat de komende weken over me heen komen als een welkome serie van golven, zoals alleen de Atlantische oceaan deze kent: met bulderende kracht, een onder- en een bovenstroom die hun krachten loslaten bij elke aanraking van de kustlijn. Die je verleiden om los te laten en jezelf mee te laten drijven op je de boeien van je intuïtie. Voel, ontdek en leef.
En waar is nu de link met dat IS-NOT IS? Wel, dat is niet zo heel moeilijk. Als ik altijd blijf doen, wat ik altijd al doe, dan krijg ik wat ik altijd al kreeg. Als ik een verandering aanbreng, dan schep ik weer mijn eigen kansen. En dat is wat ik doe.
Alleen weet ik nu wat is, en dat is dat wat ik altijd gedaan heb. Ik kan ook alleen maar denken in termen van wat is.. totdat ik loslaat. Totdat ik de ruimte vind waarin alles kans heeft om te ontstaan. En wat dat alles dan is.. dat kan echt alles zijn. En dat is de IS-NOT.
In deze IS-NOT, in deze ruimte kan creativiteit in beeld oneindige vormen en mogelijkheden bereiken. Hier kan alles los, totdat ik ga benoemen. Op het moment dat ik ga benoemen zit ik weer direct in het onderdeel IS van deze hele theorie. Dat is wat het zo spannend maakt.
En ondertussen laat ik mijn creativiteit los op mijn CV, pimp ik het papier totdat het echt te zot wordt en stuur ik weer een eerste nieuwe reactie op een nieuwe vacature ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten