Engeland

Dat ik verbinding met mezelf mag maken, staat buiten kijf. Gebeurtenissen volgen elkaar in ras tempo op, het gaat zo snel. Soms zo snel dat ik geen tijd heb om adem te halen, even rust te vinden en dan weer door te gaan. Aan de andere kant: waar heb ik het over. Ik doe dit al bijna 2 jaar, dus dit beetje kan er ook nog wel bij. Sterker nog: het zal nooit meer anders zijn. 

Ik ervaar het als een compliment zijn van het leven dat me klaar te stoomt voor dat wat ik komen gaat. Ik ben bezig met het nu. Dat vraagt al mijn aandacht. Ik moet sterker worden, emotioneel meer afstand inbouwen en alleen energie steken in mijzelf en die mensen die mij hoger willen helpen. 

Ik moet gaan beseffen dat ik feitelijk niets weet, ik kan niemand helpen, ook niet als men wel geholpen wil worden. Ik kan alleen mijn inzichten met iemand delen, in de hoop en met de visie dat mijn woorden wellicht een plaats vinden in de diepe grond van het bewustzijn van de ander, waar ze met het levensvocht van de toehoorder uiteindelijk kunnen ontspruiten en kunnen verworden tot die sterke boom die de toehoorder nodig heeft. Dat is wat ik me moet realiseren: hoezeer ik ook wil zorgen voor wie dan ook; dat is niet mijn taak. Mijn taak is om te zorgen voor mezelf, om te zorgen dat ik sterk genoeg ben om mijn inzichten te blijven delen, te geven en anderen hoop en licht te geven. 

En wat een groter inzicht is dan welk ander dan ook: om te geloven in mijn dromen, hoef ik mijn ogen voor de waarheid niet te sluiten , ik mag mijn ogen openen en hardop zeggen: Ik kan dit makkelijk aan, want ik weet waar mijn weg naartoe gaat, ik loop al op die weg en dus is dit van mij. Ik kan het aan, in vertrouw op mij en alle krachten die mij helpen om dit het hoofd te bieden.

En als ik dit zo schrijf besef ik ook dat dit feitelijk het enige is dat ik weet. Verder weet ik niets, helemaal niets. 

En dat besef: dat doet mijn handen stoppen met tikken, reflecteren en ik bedenk mezelf dat juist omdat ik niets weet, de hele wereld juist van mij is. Ik kan vanuit het niets maken en creëren alles wat ik wil creëren.

Een mooi voorbeeld is de relatie met mijn man.

Ik heb de liefde van mijn leven, waarom?

Ik heb de angst gekend, de angst die zich standaard in liefde huisvest. En angst bevindt zich tegenover liefde. En doordat ik angst herken, zag ik de liefde maar al te duidelijk op het moment dat mijn nu man zijn eerste stappen in mijn leven zette.

Ik weet wat het is om alleen te zijn. Daarom heb ik tijdenlang de drukte opgezocht. En nu ik de drukte ken, hul ik me meer dan eens in stilte en is het alleen zijn anders. De eerste keer dat ik alleen was, kan ik nu definiëren als eenzaamheid en door de drukte die ik opzocht, weet ik dat ik geliefd ben

Ik weet wat het is om hulp te geven en nu ik het soms heel hard nodig is, weet ik ook wat het is om hulp te vragen. Het is DE bevestiging van het niet weten. 

En door de hulp die ik nu krijg van de mensen om me heen, weet ik hoe geliefd ik ben. En zo is mijn cirkel rond en mag ik elke dag opnieuw dankbaar zijn voor dat wat ik iedere dag opnieuw mag ervaren.

De mensen die zich in mijn nabijheid begeven en dit niet begrijpen, nemen op een of andere manier altijd zelf afscheid. Deze momenten van afscheid zijn hard, bijna genadeloos te noemen en keer op keer voel ik me in mijn hart geraakt. En bij iedere keer dat me dit gebeurt (en achteraf kan ik zeggen, dat ik dit eigenlijk altijd heb geweten) duurt het opkrabbelen steeds korter.  Ik leer mijn eigen angsten steeds beter kennen, en ik leer ze steeds beter een plaats te geven, door zo dicht bij mezelf te gaan staan, dat ik niet anders kan dan de angst voorbij gaan en liefde terug geven.

Niet altijd eenvoudig, mijn ego roept moord en schreeuwt brand wanneer mij zoiets overkomt en dat is precies het verschil tussen mijn ego en mijn hart. Mijn hart en intuïtie geven aan dat ik dit van ver heb zien aankomen en dat ze me altijd een escape hebben geboden. En wie niet luisteren wil, moet voelen.

Dus mag ik voelen en leren. Mijn hart vertelt met dat anderen handelen vanuit hun eigen angsten en hun eigen waarheid, dat ik begrip  mag tonen en ze mag laten begaan.  Hoe harder de ander handelt vanuit angst en paniek, hoe meer ik liefde terug kan geven. Ik zit midden in een proces en het is mooi om te zien dat het dus zo ook kan. Dat je ook zelf precies doet wat de ander doet: reageren vanuit het ego en dus angst om iets kwijt te raken bijvoorbeeld, en het mooiste is dan dat het moment waarop je jezelf bewust wordt van het feit dat de waarheid van de ander de benzine is voor zijn of haar acties. Wanneer mijn ego op de rem wordt gezet, komt mijn hart met de mooiste dingen.

Dat zegt overigens niet dat wanneer ik mijn hart laat spreken, ik niet meer opkom voor mezelf: dat is precies wat ik wel doe. Door mijn hart en intuïtie te laten spreken, krijg ik, niet mijn ego, maar ik, mijn ziel, mijn pure energie, mijn brond, weer ruimte om te groeien, te leren van de situatie en door te gaan met het volgen van mijn droom. Het leert me mediteren, bidden en dankbaar zijn voor de dingen die ik heb en op het moment dat ik loslaat, komt het universum met de benodigde hulp. 

Als ik de laatste zinnen herlees, merk ik dat ik hier nog niet precies raak, wat ik aan wil raken.

Dat wat mij gisteren overkwam, een dame die haar eigen zekerheid voorop stelt en mij daarvoor verantwoordelijk heeft gemaakt en niet zichzelf, bracht me op mijn knieën. Ik heb een vriendin gebeld en heb haar gezegd dat ik echt geen idee had waarom dit mij nu overkwam. En dat inzicht is precies het juiste: Ik heb geen idee waarom ze mij verantwoordelijk maakt voor haar eigen leven en ik wil daar ook geen antwoord op zoeken, laat staan dat ik het wil vinden. Het is haar angst voor verlies van zekerheden, haar angst over haar eigen functioneren, haar angst, haar angst, haar angst. En ik heb geen idee.

Dat betekent dat ik hier vandaan mag lopen, ik mag haar steun geven door liefde terug te geven en dat wat van haar is, van haar te laten zijn en het niet het mijne te maken. Zij wil geld zien, en als het universum weet, dat ik daarvoor de juiste persoon ben, dan zal dat zo zijn en dan komt dat geld vanzelf goed. Ik mag het loslaten en in liefde verder wandelen.

Ik mag vertrouwen. 

En op het moment dat ik vertrouw is hulp dichtbij. Sterker nog, hulp staat al aan de deur en komt vanzelf op me af. En doordat ik vertrouw en weet dat ik hulp mag en zal krijgen, durf ik ook hulp te vragen. Schijnbaar verzamel je toch mensen om je heen, die op een of andere manier in jou geloven en je zelfs op handen willen dragen, zonder dat je ze vraagt dat te doen. Dat vertrouwen is dan een spiegel van het vertrouwen dat je in jezelf mag hebben. En geloof me: dan ben je pas echt rijk ! Daar kan werkelijk geen geld tegenop.

Tijdens mijn korte verblijf in Engeland, geniet ik enorm van dit land. Ik heb in de afgelopen 2 weken meer geleerd over het stukje East Anglia, dan ik ooit heb gedaan, terwijl ik in mijn jeugd toch 12 jaar zo niet langer elke zomer in Engeland te vinden was met mijn ouders, mijn broer en onze hond. De vragen die mijn schoonvader me stelde in de eerste week, deden me op ontdekkingstocht gaan op Wikipedia en we hebben heel wat dingen bijgeleerd. Eenvoudige dingen zoals een yard, een stone, wie Oliver Cromwell was en waar de grondlegster van de National Trust is geboren. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

In het dorp hier, in Emneth, staat een kerk die me fascineert. Keer op keer en ik kan mijn ogen er niet vanaf houden. Ik ben er nu 2x kort geweest, nee 3x. De eerste keer met mijn schoonouders, eigenlijk onderweg naar huis met nog voldoende tijd voor een stop om een kort bezoek aan de kerk te brengen. Net toen ik dacht dat we niet binnen konden, arriveerde de vrouw van de koster en konden we een kijkje nemen in de ontzettende oude kerk, gebouwd in de twaalfde eeuw. Net als zoveel kerken (en soms denk ik  dat het bij alle kerken in Engeland zo is, maar dat bewijs heb ik niet) liggen er rond de kerk graven, die meer dan honderd jaar oud zijn. 

De kosteres liet ons binnen en ik was verrukt van de eenvoud: een mooi houten karakteristiek plafond voor de kerken hier met houten beelden die de overgang van zuil naar plafond markeren. Schitterende doeken met de boodschap van Jezus Christus erop, oude banken, je kent het wel.  Doordat ik in gezelschap was, kon ik me niet concentreren op wat de kerk nu precies met me deed. Een ding wist ik wel: ik zou heel snel terug komen. Ik heb diezelfde dag of een dag later mijn volgende bezoek gepland en 2 of 3 dagen later zat ik alweer op de trein. 

Mijn tweede bezoek was op een zondag. Op de aankondigingsborden had ik iets gelezen over Heilige Communie, dus ik durfde erop te vertrouwen dat als ik vroeg genoeg zou zijn, ik de kerk, voor aanvang van de dienst, nog wel even zou kunnen betreden.  Toen ik kwam aanlopen, kwamen ook de koster en zijn vrouw net aan. Ik heb keurig toestemming gevraagd om even binnen te zitten en ik heb mezelf nog nooit zo welkom gevoeld. De deur werd open gedaan en met een mooi armgebaar van de oudere man, die zeker in de 70 is, werd ik uitgenodigd om binnen te gaan. Ik heb van elke stap genoten. 

Ik heb me een bankje gekozen en ben gaan zitten, gewoon gaan zitten zonder verwachtingen. Ogen  dicht, ogen open, kijken, luisteren, alles wat je maar kunt verzinnen. Eerst kwam de koster een kort gesprek voeren. Kort, vriendelijk, fijn. Daarna kwam er een dame die me een gezangboek en een liturgie aanbood. Ik was welkom om de dienst bij te wonen. En ze liep weer verder. Ik opende de liturgie en werd gegrepen door het meest bekende gebed. In het Nederlands doet het me niet veel. Ik vind dat de woorden niet goed beschrijven, wat er bedoeld wordt, hoewel dat natuurlijk ook kan komen, doordat onze uitspraak ons Nederlands niet altijd even zangerig of liederlijk is als bijvoorbeeld het Engels of het Frans. Let op, dit is wel mijn ervaring. Deze opmerking zegt niets over hoe de lezer dit ervaart.

Ik heb het gebed gelezen en ik kon mijn tranen niet bedwingen.

Most merciful God

Father of our Lord Jesus Christ

We confess we have sinned

In thought, in word, in deed

We have not loved you with our whole heart

We have not loved our neighbor as ourselves

In your mercy

Forgive what we have been

Help us to amend what we are

And direct what we shall be

That we may do justly

Love mercy

And walk humbly with you, our God

Amen

Wat hier staat, en dat is zoals ik het ervaar, is dat we onszelf gewoon mogen vergeven. Elke dag is een nieuw begin waarin alles van gisteren weer weg is, waarin alles van morgen nog niet aan de orde is. Ik kan iedere dag opnieuw vrede sluiten, met mezelf en met anderen. Vooral met mezelf, want ik kan pas houden van de mensen om mij heen op het moment dat ik van mijzelf houd. Met al mijn fouten, met al mijn dwaze acties. Het oordeel van een ander over mij, zegt niets over mij. Het zegt alles over de ander. Het lied zegt ook dat mijn lichaam slechts een lichaam is en dat mijn lichaam ten dienste staat van wie ik werkelijk ben. Dat inzicht sterkt weer het vertrouwen in mijzelf.

En ik doe daarbij de aanname dat God niet de God is zoals ik in de kerk heb geleerd, die allesziende man met die grote witte baard en die statige blauwe mantel op zijn hoge verheven troon. God is voor mij meer dan dat: op het moment dat ik behoefte heb aan die man, het beeld die de kerk voor mij heeft geschilderd, omarm ik dat beeld en kruip ik spreekwoordelijk in zijn armen om me te laven aan de warmte en de energie die dit beeld voor mij uitstraalt, de onvoorwaardelijke liefde. Heb ik behoefte aan vertrouwen in mijzelf, dan is God mijn ziel, mijn eigen bron,  mijn eigen innerlijke ik. Heb ik behoefte aan een uitspraak van Buddha of Rumi of, dan is dat God. Ik gebruik het woord God voor dat wat ik niet onder 1 naam kan bevatten. God is de ruimte, de spatie tussen woorden, de alles-overweldigende warmte van liefde, waarvan je alleen maar tranen in je ogen kunt krijgen, op het moment dat je dat mag ervaren. God voor mij is dat waar geen woorden voor zijn.

En een tweede gebed in diezelfde liturgie beschreef dat nog beter:

Almighty God

To whom all hearts are open

All desires known

And from whom no secrets are hidden

Cleanse the thought of our hearts

By the inspiration of your Holy Spirit

That we may perfectly love you

And worthily magnify your holy name

Through Christ our Lord.

In dit gebed zijn het niet de woorden die de beschrijving geven van wat hier staat. Het is alles wat ertussen gehoord wordt, en niet omschreven kan worden. All desires and no hidden secrets.. The thought of our hearts, dat is dus alles… Werkelijk alles. En dat is niet met woorden te beschrijven.

Ik heb deze gebeden doorleefd op dat moment, ik heb ze gevoeld en ik heb mogen ervaren hoe groot mijn wereld kan en mag zijn. Mijn wereld is immens. 

Op dat moment kwam de dame naast me zitten, die me de boeken had overhandigd. Ze begon te vertellen over de 2 boeken. Ik heb naar haar geluisterd, echt naar haar geluisterd en vervolgens zelf het woord genomen. Ik heb haar gezegd dat ik niet kon blijven voor de dienst.Ik heb haar bedankt voor het grote cadeau dat ze me gegeven had. Ik vertelde wat ze in me teweeg had gebracht en ik zag dat mijn woorden weer roering bij haar teweegbrachten. We zaten samen in een schitterend moment van weten. Eenvoudig weg weten. En wat wisten we dan: niets. Feitelijk niets.

Pas na dat moment hebben we elkaar aan elkaar voorgesteld, in een moment dat werd geïnitieerd door de vrouw van de koster, Pat.

Op mijn verzoek mocht ik de liturgie en het gezangboek meenemen. Heather, de dame die me de boeken gaf, en Pat zagen en gaven. En Pat zei dat ze wist dat ik nog zou komen, dus het terugbrengen van het boek was geen halszaak dat neerkwam op een exacte dag.

Hoe welkom mag je jezelf voelen en hoe mensen lief kunnen hebben zonder weten. Een mooi moment dat mij reuzenstappen heeft doen groeien. Een moment dat ik altijd zal koesteren. Een moment dat altijd positieve energie bij zich zal dragen. En uit die energie kan ik altijd putten. Sterker nog, ik put niet alleen uit die energie op momenten dat het minder gaat: ik draag die energie bij me, van zodra ik hem kreeg. Ik ben dankbaar!

Het gezangboek is echt fantastisch. Totaal anders dan liederen die ik geleerd heb uit mijn religieuze opvoeding en dus een toevoeging van alles wat ik al had geleerd De liederen zijn soms zwaar aangezet en tussen de woorden voel je de absolute devotie, en er zijn liederen waarvan de woorden alleen maar kunnen worden beschreven als een lichte tred die lichtvoetig en dartel een verlichte trap betreden, en bij het uitspreken van ieder woord wordt det trap in de stilte na het woord nog mooier, nog krachtiger en sterker en de tred nog lichter en zweveriger. Het is, en daar komt ie weer, niet met woorden te beschrijven, alleen de glinstering in mijn ogen en de glimlach op mijn gezicht zullen jou laten ontdekken hoe rijk deze woorden in combinatie met hun stiltes zijn.

Ik heb het vaak over de stilte. Ik wist niet dat ik het zo vaak over stilte zou hebben. Alleen het is de stilte die me vele inzichten geeft, ruimte geeft. En wat ik al zei:vanuit de stilte mag ik alles maken, zijn, worden, ontdekken al wat ik wil.

Dus wat is nu die stilte voor mij.

Ik kan alleen maar bij het begin beginnen en vertellen over Roze, Mijn Roze